Dimityr Stojanow Tonczew (bułg. Димитър Стоянов Тончев; ur. 7 listopada 1859 w Kałoferze, zm. 20 lutego 1937 w Sofii) – bułgarski prawnik i polityk, działacz Partii Liberalnej (1891–1904), następnie założyciel i przewodniczący Partii Młodo-Liberalnej (1904-1920), deputowany do Zwyczajnego Zgromadzenia Narodowego 4. (1884–1886), 5. (1887–1889), 6. (1890–1892), 8. (1894–1896), 10. (1899–1900), 12. (1902–1903), 15. (1911–1913), 16. (1913) i 17. kadencji (1914–1919) oraz Wielkiego Zgromadzenia Narodowego 3. kadencji (1886–1887), Przewodniczący Zgromadzenia Narodowego 5. kadencji (do 1888) oraz Wielkiego Zgromadzenia Narodowego 3 kadencji (od czerwca 1887), minister sprawiedliwości (1886, 1888–1891), handlu i rolnictwa (1894), budynków publicznych, dróg i komunikacji (1899–1900), spraw zagranicznych i wyznań wiary (1900-1901) oraz finansów (1913–1918).
W 1880 ukończył szkołę realną w Mikołajowie, a w 1883 studia w Wydziale Prawnym Uniwersytetu Noworosyjskiego w Odessie. Po powrocie do Rumelii Wschodniej pracował w Płowdiwie jako sędzia, zaś od 1884 jako adwokat. Po zjednoczeniu Rumelii Wschodniej z Księstwem Bułgarii przemieścił się na stałe do Sofii. Od 1886 wydawał gazetę "Płowdiw".