W okresie II wojny światowej fabryka należała do koncernu Hugo Schneider A.G. i pod nazwą „Hasag” służyła niemieckiej produkcji zbrojeniowej. Niemcy kontynuowali przedwojenną produkcję skorup, pocisków przeciwlotniczych, zapalników do granatów i rdzeni do pocisków karabinowych.
W lutym 1945 roku rozpoczęła działalność fabryka „Granat”, pomimo że należała do najbardziej zniszczonych po II wojnie światowej. Ze względów na ograniczenia maszyn rozpoczęto produkcję blaszek do butów, wierteł ręcznych i metalowych guzików, haczyków, szufelek i pogrzebaczy. Dysponowano na początku tylko jedną tokarką i dwoma automatami. Opóźnienia w uruchomieniu fabryki, spowodowane brakiem surowców i taboru samochodowego, zniszczeniem linii kolejowych, sprawiły, że fabryka mogła rozpocząć produkcję dopiero w lutym 1946 roku pod nazwą Zakłady Metalowe „Granat”.
Na podstawie zarządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z 17 czerwca 1947 roku fabryka „Granat” została przejęta na własność państwa. Od tego roku podlegała Zjednoczeniu Maszyn Włókienniczych w Łodzi, produkując przede wszystkim wrzeciona do maszyn włókienniczych oraz stoły maszyn do szycia. Zgodnie z asortymentem produkcji nazwę zmieniono na „Fabryka Części Precyzyjnych i Włókienniczych”.