Wierzenia W okresie wędrówek ludów Serbowie czcili siły przyrody pod postaciami bogów nieba i atmosfery. Do głównych bóstw serbskich należeli: Perun – bóg gromu i wojny oraz Weles (Wołos) – bóg działalności pokojowej, pracy, dobytku i ogniska domowego. Po przybyciu na Bałkany ośrodkami kultu stały się wzgórza, zwłaszcza odosobnione. Do dzisiaj wiele wzgórz na wybrzeżu dalmatyńskim nosi nazwę Perun. Wielkim kultem otaczali również solarnego Dadźboga, syna Swaroga – boga ognia. Bogom swym stawiali kamienne posągi. Wierzyli w moc bóstw rodzinnych oraz sił przyrody – rzek, pól, lasów: wilkołaki, strzygi, wiły, samo dziwy, bregalnice. Istniały też u nich bóstwa rodowe i plemienne. Zwłoki zmarłych palono na stosie i chowano w urnach na cmentarzyskach. Otaczano kultem duchy przodków.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Plemiona serbskie