Wieczorem 18 lipca 1926 roku Wirkus został przez mieszkańców koronowany jako Faustin II. Dzięki uznaniu mieszkańców Wirkus skuteczniej i sprawniej administrował wyspą, która w tym czasie należała do najlepiej zarządzanych obszarów kraju pozostającego pod okupacją Stanów Zjednoczonych. Jego status wśród mieszkańców administrowanego przez niego terenu był jednak problematyczny dla amerykańskiej administracji, a szczególnie dla haitańskiego prezydenta, który odwiedził wyspę w 1928 roku. Celem uniknięcia komplikacji dyplomatycznych został w 1929 roku odwołany do Port-au-Prince. W lutym 1931 roku wystąpił z armii.
Popularność przyniosła mu wydana w 1929 roku książka Williama B. Seabrooka „Magiczna wyspa”, której stał się głównym bohaterem. Na zamieszczony w książce adres Wirkusa dotarło wiele listów z pytaniami od Amerykanów, na które Wirkus postanowił odpowiedzieć w wydanej w 1931 roku autobiografii „Biały król La Gonâve” (The White King of La Gonave). Książka sprzedała się na świecie w 10 mln egzemplarzy. Jako ekspert w dziedzinie karaibskich wierzeń prowadził wykłady poświęcone Haiti, nakręcił także film dokumentalny Voodoo (1933) na temat kultury i religii voodoo.