Johann Schiller (ur. 24 października 1918, zm. ?) – zbrodniarz nazistowski, członek załogi niemieckiego obozu koncentracyjnego Mauthausen-Gusen i SS-Scharführer.
Obywatel austriacki. Członek Waffen-SS od września 1939. Od 17 stycznia 1942 pełnił służbę w kompleksie obozowym Mauthausen. Początkowo przydzielono go do kompanii wartowniczej w obozie głównym. W marcu 1943 został przeniesiony na stanowisko Rapportführera w podobozie Schwechat, a następnie w sierpniu 1944 na identyczne stanowisko w podobozie St. Valentin. Pozostał tam do kwietnia 1945.
16 listopada 1944, w St. Valentin, Schiller dopuścił się następującej zbrodni. Strażnicy SS dowiedzieli się, iż zaginął więzień narodowości polskiej pracujący w komandzie zajmującym się dezynfekcją w jednej z fabryk. Szybko znaleziono go fabrycznej kuchni, gdzie próbował zdobyć coś do pożywienia. Więźnia przekazano Schillerowi, który miał go odprowadzić do obozu. Podczas drogi strzelił on więźniowi z odległości około dwóch metrów w szyję, który padł na ziemię nieprzytomny. Sądząc, że ofiara nie żyje, esesman polecił innym więźniom zabrać ciało do obozu. Tymczasem na miejscu okazało się, że Polak żyje. Kula przeszła na wylot i lekarz-więzień skutecznie opatrzył ranę. Dowiedziawszy się o tym, Schiller zabrał więźnia do szopy i zdjął mu bandaż.