W sierpniu 1918 ochotniczo wstąpił do Armii Czerwonej, gdzie był dowódcą plutonu, potem dowódcą baterii. W sierpniu 1919 został szefem łączności i adiutantem samodzielnego dywizjonu artylerii. Walczył w wojnie domowej w Rosji. Od stycznia 1932 dowódca dywizjonu artylerii przeciwlotniczej, od stycznia 1937 szef sztabu, a od czerwca 1937 dowódca pułku artylerii przeciwlotniczej. Brał udział w agresji sowieckiej na Finlandię 1939-1940. Jesienią 1940 został dowódcą korpusu obrony przeciwlotniczej w rejonie Leningradu.
Uczestnik wojny wojny z Niemcami. Od maja 1943 jako dowódca dywizji artylerii przeciwlotniczej. 1 lipca 1944 awansował na generała majora artylerii. W listopadzie 1944 został dowódcą artylerii - zastępcą dowódcy Leningradzkiej Armii Przeciwlotniczej. Od września 1946 dowodził korpusem artylerii przeciwlotniczej, a od maja 1949 artylerią Leningradzkiego Rejonu Obrony Powietrznej Kraju.