W 1993 powróciła, wraz z rodziną, do Krakowa, kontynuując zawód nauczyciela języka polskiego. Jednocześnie rozpoczęła działalność w strukturach Unii Demokratycznej, a następnie Unii Wolności. W 2002 była rzecznikiem prasowym UW w Krakowie. W 2004 IPN nadał Marii Sierotwińskiej-Rewickiej status pokrzywdzonej.
W 2004 została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi, a w 2008, przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Maria Sierotwińska-Rewicka jest autorką dwóch książek: „Rzeka Bernarda Ładysza” oraz „Internowana – pamiętnik podwójnie pisany”, napisanej wraz z córką Bereniką.
Przypisy
Bibliografia „Hubners’ Who is who w Polsce” Encyklopedia biograficzna, 2005 Natalia Mazur, Aleksandra Przybylska, Pamiętnik podwójnie pisany, Gazeta Wyborcza, 12 grudnia 2006, przedruk na portalu internowani.pl „Renounce Yalta”, Adam Kiernik
Linki zewnętrzne Encyklopedia Solidarności – Maria Sierotwińska-Rewicka
Kategoria:Działacze opozycji w PRL Kategoria:Internowani w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej 1981–1982 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita) Kategoria:Uczestnicy wydarzeń Marca 1968 Kategoria:Urodzeni w 1937 Kategoria:Zmarli w 2011 Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie