Mimo ciemności nocnych starali się ukryć swoje ruchy, przebijając ściany domów, ustawiali na ulicach wozy, za którymi można się było skryć i przez całą noc gromadzili się i zbroili.
Gdy noc miała się ku końcowi, w strugach deszczu wypadli z domów i zaatakowali Tebańczyków. Zaatakowani zwarli szyki i odparli pierwsze ataki. Istotną rolę w rozbiciu ich defensywy odegrały kobiety i niewolnicy, którzy w deszczu zaczęli rzucać z domów kamieniami i cegłami. Tebańczycy rzucili się do ucieczki, ale nie znając miasta większość biegła ku bramie, którą przybyli. Platejczycy zdążyli już ją zamknąć, używając drzewców włóczni zamiast rygla. Uciekający tracili orientację w błocie i ciemnościach, a Platejczycy odcinali im drogi ucieczki. Niektórzy z Tebańczyków wspięli się na mur i skakali z niego, przeważnie ginąc. Niewielu udało się uzyskanym przypadkowo toporem otwarcie nieobsadzonej bramy i uratowanie się. Największy oddział, zachowujący wciąż zwartość, wpadł do bramy przylegającego do murów budynku myląc go z bramą miejską. Tam zostali zamknięci przez Platejczyków z zamiarem spalenia ich, gdyby się nie poddali.