Obie strony wskazywały drugą jako winowajcę. Plateje zwracały uwagę na wtargnięcie wojsk beockich mimo obowiązywania pokoju, zaś Teby podnosiły kwestię zaprzysiężenia umowy, zgodnie z którą jeńcy mieli powrócić żywi po opuszczeniu przez ich wojsko terytorium platejskiego. Sojusznicy obu stron uznali to za wystarczające powody do wszczęcia wojny. Najistotniejszą rolę w przygotowaniach odegrał z jednej strony Ateński Związek Morski, a z drugiej (tebańskiej) – Lacedemon. Szykując się do poważnego konfliktu obie strony usiłowały skłonić do pomocy wszystkich, którzy mogliby jej udzielić. Prócz nielicznych poleis neutralnych, posłowie próbowali zjednać też państwa barbarzyńskie oraz Persów.
Spartanie, których eforem był Ajnezjas, dla osłabienia dominacji ateńskiej na morzu wezwali swych zwolenników z Italii i Sycylii do budowy statków, których docelowo miało być pół tysiąca. Chociaż gromadzili fundusze na kampanię, w przypadku pojawienia się pojedynczego statku ateńskiego wolno było go wpuścić i handlować. Mieli zamiar uderzyć na Attykę i dlatego wezwali cały Peloponez i sprzymierzeńców do wyprawy poza granice kraju, pozostawiając w każdym mieście tylko trzecią część dostępnych sił.