Wumen Huikai (chiń. 無門慧開, pinyin Wúmén Huìkāi; kor. 무문혜개 Mumun Hyegae; jap. Mumon Ekai; wiet. Vô Môn Huệ Khai, ur. 1183, zm. 1260) – chiński mistrz chan z odgałęzienia yangqi szkoły chan linji. Autor słynnego zbioru Koanów Wumenguan.
Życiorys Wumen pochodził z Liangzhu w Hangzhou, gdzie znajdowało się wiele słynnych klasztorów chan. Jego nazwisko to Liu, a nazwisko panieńskie matki – Song. Tam praktykował u mistrza Gonga Heshanga.
Praktykę chan rozpoczął pod kierunkiem mistrza Yuelina Shiguana w klasztorze Wanshou w Suzhou, który na początek praktyki dał mu gong’an „wu” mistrza Zhaozhou Congshena. Wumen praktykował ten gong’an przez 6 lat bez wyraźnego postępu. W końcu zdeterminowany, postanowił nie spać, dopóki nie przeniknie istoty tej „bramy chanu”. Pewnego dnia, gdy stał w sali Dharmy, usłyszał dzwon wzywającu na południowy posiłek i nagle osiągnął głębokie oświecenie. Potwierdził natychmiast swoje urzeczywistnienie wierszem (skt gatha, chiń. jie): Czyste niebo i świecące słońce, Wielki grzmot, Oczy wszystkich istot natychmiast się otwarły, I miriady rzeczy zeszły się razem.