Panorama Bydgoszczy z 1838 roku J.C.Cederholma – barokowe wieże kościoła jezuitów widoczne na pierwszym planie|thumb|235px Wielki kanclerz koronny Jerzy Ossoliński (1595-1650) – bydgoski starosta, jeden z głównych fundatorów kościoła|thumb|235px thumb|235px|Obraz „Niepokalane Poczęcie Najświętszej Marii Panny” Maksymiliana Piotrowskiego mieszczący się w latach 1850-1940 w ołtarzu kaplicy prawej, uratowany przed zniszczeniem w czasie okupacji niemieckiej przez Kazimierza Boruckiego. Zdjęcie z ołtarza kościoła św. Piotra i Pawła w Bydgoszczy thumb|Model zburzonej w 1940 zachodniej pierzei Starego Rynku w Bydgoszczy z kościołem jezuickim pw. św. Ignacego Loyoli thumb|Model kościoła jezuickiego - widok od tyłu Kościół św. Ignacego Loyoli (pierwotnie kościół św. Krzyża) – wybudowany w 1649 roku kościół, który znajdował się w Bydgoszczy w zachodniej pierzei Starego Rynku. Patronem świątyni był do 1806 r. Święty Krzyż, po czym nadano jej wezwanie św. Ignacego Loyoli. Zburzony w 1940 roku.
Historia Powstanie kościoła jezuickiego wiąże się z ulokowaniem w Bydgoszczy na początku XVII w. konwentu jezuitów.