USS Bogue (CVE-9) – lotniskowiec eskortowy, okręt prototypowy typu Bogue, pełniący służbę w United States Navy w czasie II wojny światowej. Początkowo nosił oznaczenie AVG-9, które zostało zmienione na ACV-9, 20 sierpnia 1942; CVE-9 15 lipca 1943 oraz CVHP-9 12 czerwca 1955.
Stępkę okrętu położono 1 października 1941 jako statek „Steel Advocate” (hull 170) na podstawie kontraktu zawartego pomiędzy Maritime Commission i stocznią Seattle-Tacoma Shipbuilding z Tacoma. „Bogue” został zwodowany 15 stycznia 1942, matką chrzestną była żona komandora podporucznika Millera. Jednostka została przekazana US Navy 1 maja 1942 i wcielona do służby 26 września 1942, pierwszym dowódcą został komandor G. E. Short.
Służba Po przedłużonym okresie wstępnych prób, dziewiczego rejsu i pierwszego remontu „Bogue” dołączył do Floty Atlantyku w lutym 1943 jako jądro pionierskiej amerykańskiej myśliwskiej grupy przeciwpodwodnej (ZOP).