Jerzy I Terter doszedł do władzy w trakcie walk o tron carski po śmierci Konstantyna Asena Ticha. Konstantyn Tich zginął w bitwie z chłopskimi rebeliantami pod wodzą Iwajły w 1277 roku, pozostawiając jako swego następcę sześcioletniego syna Michała. Po klęsce armii carskiej powstańcy Iwajły zaczęli zdobywać warowne miasta. Wdowa po Konstantynie Tichu, Maria doprowadziła wprawdzie do koronacji małego Michała, jednak pozbawieni kierownictwa bojarowie nie byli w stanie stawić oporu rebelii. Cesarz bizantyński Michał VIII, poparł początkowo Iwajłę, widząc jednak w jego działaniach możliwość destabilizacji sytuacji społecznej również w Bizancjum, zmienił zdanie i wydał swą córkę za Iwana Mico, potomka bułgarskich Asenowiczów, żyjącego w Cesarstwie. W ten sposób, w 1278 roku, na południu pojawił się nowy pretendent do tronu carów, na czele dowodzonej przez bizantyńskiego generała armii.