Uwzględniając fakt, że przed rozpoczęciem manewrowania torpeda skręcała o wyznaczony kąt jeden raz (tuż po wystrzeleniu), dla każdego kierunku konwoju i pozycji U-Boota istniało tylko jedno miejsce do optymalnego trafienia. Jeżeli konwój przebył ten punkt, niemożliwe było skuteczne użycie FAT z danej pozycji U-Boota. Aby strzelić w inne miejsce, należało obrócić odpowiednio okręt, co było czasochłonne i zwiększało ryzyko wykrycia.
Drugim ograniczeniem była niska względna prędkość torped, wynosząca 5–7 węzłów, która nie wystarczała na skuteczne atakowanie małych i szybkich konwojów.
Obie wady zostały wyeliminowane w torpedzie typu LUT, która została wprowadzona tuż przed zakończeniem wojny.
Ponadto przy ataku wilczym stadem atakujący U-Boot musiał wysłać innym „ostrzeżenie przed FAT”, aby torpeda nie trafiła okrętu podwodnego. Obowiązującą procedurą dla innych U-Bootów było w takiej sytuacji zejście w zanurzenie, co ograniczało skuteczność wspólnego ataku.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Torpedy okrętów podwodnych Kategoria:Konstrukcje i urządzenia Kriegsmarine Kategoria:Torpedy niemieckie