Mienie wysiedlonych konfiskowano.
Władze sowieckie zadbały o oprawę propagandową operacji, specjalne grupy w dniach od 21 do 25 października przeprowadzały zebrania i tłumaczyły sens deportacji. Reakcja społeczeństwa była różnorodna. Część Ukraińców wyrażała radość z deportacji i oczekiwała dalszych wysiedleń. Te osoby najczęściej wywodziły się z aktywu komunistycznego i z tych rodzin, których bliscy zostali zamordowani przez nacjonalistów. Duża część społeczeństwa, przerażona wysiedleniami, zaczęła wstępować do kołchozów i oddawać zaległe kontyngenty. UPA nie podjęła prób obrony wysiedlanych.
Skutki W trakcie operacji wysiedlono 26 644 rodziny, w sumie 76 192 osoby, w tym: 18 866 mężczyzn, 35 152 kobiety, 22 174 dzieci. Część wywiezionych zatrudniono w kopalniach węgla m.in. w Kubaniu, Czelabińsku, Krasnojarsku.
Efektem akcji było zastraszenie ludności ukraińskiej co spowodowało niechęć i zwątpienie wobec dalszej walki podziemia. Częściej zdarzały się wypadki odmowy pomocy partyzantom. Odczuła to zwłaszcza UPA, której liczba oddziałów znacznie zmalała na początku 1948 r. Akcja Zachód była dla ruchu oporu ciosem, który przyspieszył likwidację nacjonalistycznego podziemia.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia Grzegorz Motyka, Ukraińska partyzantka 1942–1960, Warszawa 2006
* Kategoria:Deportacje