P’yŏnyang Ŏngi (ur. 1581, zm. 1644) – koreański mistrz sŏn, uczeń Sŏsana Taesy.
Życiorys P’yŏnyang został sierotą we wczesnym dzieciństwie w czasie japońskiej inwazji na Koreę (1592), gdy miał 11 lat. Udał się wtedy do Gór Diamentowych i jako żebrak chodził od jednego klasztoru sŏn do drugiego. W końcu został mnichem w klasztorze Pyohun i zaczął studiować sutry do czasu, gdy osiągnął wiek 18 lat.
Następnie został uczniem Sŏsana w klasztorze Mahayon. Prawdopodobnie w czasie ostatnich 2 lat życia swojego mistrza osiągnął oświecenie i otrzymał przekaz Dharmy.
W ustnej tradycji koreańskiej zachował się opis momentu jego iluminacji. Pewnego dnia, gdy wrócił bardzo późno do klasztoru, Sŏsan spytał go, gdzie przebywał. P’yŏnyang odparł, że wspiął się na szczyt Piro aby zebrać grzyby, i dlatego tak późno powrócił. Mistrz spytał go, czy widział na szczycie jakiegoś lwa górskiego. P’yŏnyang nic nie odpowiedział, tylko zaryczał nagle głośno, rzucił się na nauczyciela i ugryzł go. Sŏsan natychmiast złapał swój kij zen i zamierzył się na ucznia. Jednak P’yŏnyang szybko odskoczył i stanął w pobliżu. Sŏsan zaśmiał się i powiedział: "Wspaniale, wspaniale!