Emirat Północnokaukaski (ros. Северо-Кавказский Эмират) – islamski organizm państwowy na północnym Kaukazie w latach 1919–1920.
Historia Od połowy 1918 r. w Czeczenii walkę przeciwko białogwardzistom prowadził szejk Uzun-Chadżi, wyznający idee panislamizmu. Na czele niedużego oddziału górali kaukaskich zajął on auł Wiedeno, po czym ogłosił świętą wojnę przeciwko wojskom gen. Antona I. Denikina. We wrześniu do Wiedeno przybył książę Inałuk Arsanukajew-Dyszninski, który przedstawił pismo rzekomo od sułtana tureckiego. Po konsultacjach ze swoimi zwolennikami Uzun-Chadżi ogłosił utworzenie Emiratu Północnokaukaskiego jako islamskiej monarchii z obowiązującym prawem religijnym szariatu. Sam przyjął tytuł Jego Wysokości Imama i Emira Emiratu Północnokaukaskiego Szejka Uzun Chair Chadżi Chana. Powstał też rząd na czele z wielkim wezyrem ks. I. Arsanukajewem-Dyszninskim. W skład rządu wchodzili: minister dworu – Kaim-Chani, minister spraw zagranicznych – ks. I. Arsanukajew-Dyszninski, minister zaopatrzenia, handlu i przemysłu – Mahomed Chanchojew, minister rolnictwa i mienia państwowego – Szita Istamułow, minister informacji, poczty i telegrafu – Kusi Bajczalejew, minister spraw wewnętrznych – Chabale Ż. Biesłeniejew (bolszewik), minister sprawiedliwości i oświecenia – ks. I.