od 1799 roku działały stacje meteo w Krakowie, Warszawie, Gdańsku i Wilnie, wchodzące w skład międzynarodowej sieci obserwacyjnej. Zostały opracowane syntezy klimatu ziem polskich E. Romera (1912 r.) i R. Mareckiego (1914 r.), zagadnienia geologiczne (S. Staszic i H. Kołłątaj) i zagadnienia ekonomiczne Polski (S. Staszic). Wydano 16-tomowy Wielki słownik geograficzny Królestwa Polskiego i krajów słowiańskich, ukazały się nowatorskie w skali Europy podręczniki geografii fizycznej (J. Śniadecki, 1804 r.), meteorologii z mapą izoterm A. Pietkiewicza (1872 r.), meteorologii (1917 r.) i oceanografii (1909 r.) M.P. Rudzkiego (pierwsze na świecie o dynamicznym ujęciu) geografii regionalnej W. Nałkowskiego, stanowiący przewrót w metodyce i ujęciu geografii szkolnej. W 1790 roku. J.M. Hube stwierdził nieregularność formy elipsoidy ziemskiej. Był to okres świetności polskiej kartografii, została wydana mapa Kwatermistrzostwa (1839 r.), atlasy i mapy historyczne J. Lelewela, Królestwa Polskiego J. Kolberga, F. Wrotnowskiego, W. Chrzanowskiego, atlas geologiczny i Galicji J. Puscha, atlas statystyczny L. Platera i A. Jabłonowskiego, szkolny E. Romera. Polscy topografowie brali udział w nowych zdjęciach topograficznych austriackich. Polacy uczestniczyli też w badaniach Ameryki Południowej (I. Domeyko), Afryki (A. Rehman), Azji (J.