thumb|240px|Tablica upamiętniająca St. Vincenza na budynku gimnazjum w Kołomyi Stanisław Vincenz (ur. 30 listopada 1888 w Słobodzie Rungurskiej, zm. 28 stycznia 1971 w Lozannie) – polski prozaik i eseista, miłośnik i znawca Huculszczyzny i Pokucia, a także myśli i sztuki starożytnej Grecji.
Życiorys Był prawnukiem Charles’a-François de Vincenza, emigranta z Prowansji, który po rewolucji francuskiej (1789) osiadł w Wiedniu, gdzie ożenił się z Polką. Po jego śmierci kobieta zamieszkała w Stanisławowie. Dziadkiem był austriacki urzędnik, a ojcem pisarza, urodzony w 1854, Felix Euzebiusz Vincenz, jeden z pionierów przemysłu naftowego w Galicji, bliski współpracownik działacza społeczno-gospodarczego Stanisława Szczepanowskiego, zaś matką – Zuzanna Zofia z domu Przybyłowska, córką Stanisława, pochodząca ze starej szlacheckiej rodziny, do której należała Krzyworównia na Pokuciu, w ówczesnej wschodniej Galicji. Stanisław spędził tam większość swego dzieciństwa. Już wówczas uczył się od Hucułów języka rusińskiego w miejscowej gwarze, poznawał obyczaje i kulturę tej społeczności, był wychowywany przez huculską nianię Pałahnę Slipenczuk-Rybenczuk (którą wspominał z wdzięcznością do końca życia).