Związek Stowarzyszeń Zawodowych – największa centrala klasowych związków zawodowych w Polsce działająca w okresie 1920–1939, zaś w konspiracji i na emigracji działająca do 1945. Związana politycznie z Polską Partią Socjalistyczną oraz Bundem.
Historia Inicjatorem tworzenia jednolitej centrali klasowych związków zawodowych była Polska Partia Socjalistyczna (dotychczasowa Frakcja Rewolucyjna), która zainicjowała w 1916 w Królestwie powstanie Komisji Centralnej Związków Zawodowych, na czele której stali Adam Landy i Tomasz Arciszewski.
Działacze PPS doprowadzili w marcu 1919 do scalenia klasowego ruchu związkowego, początkowo na terenie Królestwa Polskiego, kontynuując działalność Komisji Centralnej Związków Zawodowych. W tym czasie związki klasowe zrzeszone w KCZZ liczyły 61,5 tys. członków. Przewodniczącym KCZZ został Apolinary Porębski, wiceprzewodniczącym Bolesław Czegowski a sekretarzem Antoni Zdanowski. W lipcu 1919 na konferencji związków z byłego Królestwa oraz Galicji i Śląska Cieszyńskiego utworzono nową KCZZ, którą kierował Zygmunt Żuławski. W jej skład weszli działacze PPS oraz Komunistycznej Partii Robotniczej Polski.