Wiek XIX przyniósł kluczowe innowacje: Thomas Young zdiagnozował astygmatyzm, a Hermann von Helmholtz zrewolucjonizował diagnostykę wynalezieniem oftalmoskopu w 1851 roku. Franciscus Donders i Hermann Snellen wprowadzili nowoczesne standardy refrakcji oraz słynne tablice do badania ostrości wzroku. W tym czasie ukuto termin „optometria” i wprowadzono jednostkę dioptrii . Koniec stulecia przyniósł walkę o zawodową niezależność, czego symbolem stał się proces Charlesa Prentice’a w USA, oraz narodziny soczewek kontaktowych. W XX wieku, dzięki wynalezieniu soczewek miękkich przez Otto Wichterlego oraz powołaniu Światowej Rady Optometrii (ang. World Council of Optometry – WCO), dziedzina ta stała się filarem nowoczesnej opieki nad wzrokiem, integrując naukę z praktyką kliniczną na całym świecie .
Historia regulacji Początki regulacji sięgają pierwszego projektu ustawy o zawodzie optometrysty, złożonego podczas III kadencji Sejmu w 1998 roku (Druk 396 z dnia 8 maja 1998 roku) Poselski projekt ustawy o zawodzie optometrysty. Projekt zakładał odrębną regulację zawodu wraz z powołaniem Krajowej Izby Optometrycznej, w którą miało przekształcić się Polskie Towarzystwo Optometrii i Optyki Poselski projekt ustawy o zawodzie optometrysty.