nawet Pojo Chinul, Paegŭn Kyŏnghan, T’aego Poŭ i Naong Hyegŭn nie zaprezentowali takiego stanowiska. Hamhŏ zinterpretował doktrynalną tradycję buddyzmu zgodnie z praxis szkoły medytacyjnej – sŏn. Do tej pory jeszcze żaden mistrz tradycji medytacyjnej nie napisał dzieła komentującego sutry. Dopiero po nowatorskim podejściu Hamhŏ, pojawiło się więcej prac napisanych przez mistrzów medytacji, które interpretowały sutry z ich punktu wiedzenia.

Jednak mimo synkretycznych tendencji w buddyzmie koreańskim sam Hamhŏ przeprowadził linię pomiędzy oboma tradycjami. Wykazał, że język jest tylko metodą wskazywania na księżyc, a nie samym księżycem. Nie odrzucanie zręcznych środków i nie przyleganie do nich – jest właściweKwŏn Kijong. "Meditation and Doctrine in the Early Chosŏn Period" [w:] Buddhism in the Early Choson. Suppression and Transformation. Str. 96–99