Dla odróżnienia od związków Moraczewskiego (działały bowiem równoległe dwie centrale o tej samej nazwie), przyjęto nazwę Centrala Zjednoczenia Klasowych Związków Zawodowych.
Ostatni VI(III) Kongres odbył się 7 marca 1937, na którym wyłoniono władze w składzie Rajmund Jaworowski – prezes, Adam Szczypiorski – wiceprezes, Stefania Gliszczyńska – sekretarz generalny, Jan Klępiński – skarbnik. W 1939 r. Centrala zaprzestała funkcjonowania.
Organizacje wchodzące w skład CZKZZ W 1933 Centrala zrzeszała 20 związków, 52 tys. członków, w tym 28,4 tys. płacących składki. Do najsilniejszych organizacji należały: Centralny Związek Zawodowy Górników (1930 – 3.000), po rozłamie Klasowy Związek Zawodowy Górników w RP (1935 – 1.235 członków); Centralny Związek Zawodowy Metalowców (1939 – ok.