W 1950 roku 33 samoloty Mk.11 przekazano dla lotnictwa Marynarki Wojennej Australii (Royal Australian Navy). Służyły w dywizjonach 805 i 808 na australijskim lotniskowcu HMAS „Sydney” oraz brytyjskim HMS „Vengeance” i brały udział w wojnie w Korei. Używał ich także dywizjon 850 służący od 1953 roku w Korei. Ogółem Australia otrzymała około 100 samolotów i wypożyczyła podczas wojny około 14. Utracono w Korei 10 samolotów i trzech pilotów, a 77 samolotów zostało uszkodzonych. Ponadto pewną liczbę Sea Fury przekazano do Kanady.
Wersje Mk.60 i Mk.61 budowano specjalnie dla Pakistanu. Pierwsze egzemplarze trafiły tam już w 1949 roku. Po sprzedaży w 1948 roku prototypu do Egiptu, zamówił on 12 Sea Fury, które jednak dostarczono dopiero w latach 1950-51 na skutek embarga związane z wojną z Izraelem. W międzyczasie dwa samoloty dostarczył Egiptowi Irak. Samoloty egipskie brały udział w wojnie o Kanał Sueski jeszcze w 1956 roku.
W grudniu 1946 roku, rząd Iraku zamówił 30 samolotów Fury ISS, dostarczono je w 1948 roku. W 1949 roku sprzedano ponadto 2 dwumiejscowe samoloty szkolno-treningowe IDT. W 1951 roku zamówiono kolejne 15 samolotów ISS, a w 1953 roku 10 FB.11 i 3 dwumiejscowe T.20 z zapasów brytyjskich, dostarczone w latach 1952-53. Wycofano je w latach 60, następnie część sprzedano do USA jako wyścigowe. Cztery samoloty Irak w latach 1960-61 podarował Maroku.