Działania „partyzantów” skierowane były głównie przeciwko resztkom grupy „puławian”. Nie jest do końca jasne, czy „partyzanci” planowali obalić Gomułkę, czy też chcieli zapewnić Moczarowi pozycję drugiej osoby w partii.
Apogeum znaczenia „partyzantów” stanowiły czystki antysemickie w partii i instytucjach państwowych następujące po marcu 1968.
Andrzej Paczkowski i Wojciech Roszkowski poświęcają dużo uwagi tzw. ofensywie partyzantów GL i AL z Mieczysławem Moczarem na czele w latach 60., a popieranej przez część bechowców i akowców. Wysuwali oni hasła patriotyczne i akcentowali tożsamość narodową, dążąc do osłabienia zależności Polski od ZSRR. Według Andrzeja Paczkowskiego, wiele środowisk niekomunistycznych traktowało te hasła jako poważną ofertę współpracy, nie wyłączając Episkopatu. Dla znacznej części polskiej opinii niekomunistycznej, w tym także dla Kościoła - pisze on - łatwiejsze było zaakceptowanie narodowego komunizmu partyzantów niż proponowanego przez liberałów i rewizjonistów demokratycznego socjalizmu Kołakowskiego, Brusa i Krzywego Koła. Wśród sojuszników partyzantów Paczkowski wymienia Stefana Olszowskiego, Stanisława Kociołka, Jerzego Łukaszewicza i Wojciecha Jaruzelskiego.