Na podstawie wyników tych badań Alexander stworzył swoją wektorową teorię osobowości, a swoje poglądy opublikował w artykule The Logic of Emotions and Its Dynamic Background w „International Journal of Psycho-Analysis” w 1935 roku. Potem nastąpiły kolejne współprace naukowe nad czynnikami emocjonalnymi w astmie oskrzelowej, nadciśnieniu tętniczym i innych schorzeniach układu sercowo-naczyniowego, reumatyzmie i tyreotoksykozie. W 1950 roku pojawiło się książkowe podsumowanie tych badań – Psychosomatic Medicine.
Rozwój medycyny psychosomatycznej Alexander był jedną z wiodących postaci w rozwoju tej dziedziny medycyny. W 1939 roku pełnił wiodącą rolę w powstawaniu czasopisma Psychosomatic Medicine i do śmierci pełnił funkcję jednego z edytorów. Alexander czynił też wysiłki by poprawić metodologię badań w dziedzinie psychosomatyki. W 1953 roku zainicjował projekt mający sprawdzać trafność koncepcji, że czynniki emocjonalne związane z chorobami psychosomatycznymi są specyficzne dla tych chorób.