thumb|300px|right|Kurdyban na zamku w Bielsku-Białej thumb|300px|Ornat skrzypcowy, typu francuskiego (XVII w./XVIII w.), wykonany z pozłacanego tabinu jedwabnego, który imituje artystycznie obrobiony, posrebrzany kurdyban ze złoconym wzorem kwiatowym. Preteksta późniejsza (początek XIX w.) ze złoconego adamaszku. Parament z kościoła pw. Św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Racławicach thumb|300px|right|Sofa Andrei Brustolona z postaciami czarnoskórych niewolników, pokryta skórą typu kurdyban; Muzeum Narodowe w Warszawie thumb|300px|right|Kurdyban (ok. 1750) Cooper Hewitt, Smithsonian Design Museum w Nowym Jorku Kurdyban – skóra garbowana, barwiona, po czym intensywnie zdobiona we wzory tłoczeniami, złoceniami lub srebrzeniami oraz malowidłami wykonanymi w technice laserunku. Najcenniejszy kurdyban wykonywano ze skóry cielęcej garbowanej roślinnie, w gorszych gatunkach koźlej lub owczej.
Kurdybany świetnie sprawdzą się w roli tapet, tworząc typowe elementy dekoracyjne ścian. Nie nakleja się ich bezpośrednio na powierzchni muru, lecz umieszcza na samonaprężających się krosnach, które mają za zadanie utrzymywać skórę we właściwym naprężeniu.