ostatecznie dał się jednak przekonać perswazji swojego przyjaciela, perkusisty Lloyda Knibba (poznali się jeszcze na początku lat 50., kiedy to obaj byli częstymi bywalcami organizowanych w Wareika Hills przez Counta Ossiego rastafariańskich sesji bębniarsko-jazzowych). Późną wiosną 1964 roku zespół przyjął swój ostateczny kształt – oprócz McCooka i Knibba do składu weszło jeszcze siedmioro instrumentalistów – brakowało jedynie nazwy. Kiedy ktoś zaproponował "The Satellites", saksofonista odparł: "The Skatalites... Przecież gramy ska!" W ten sposób narodził się zespół, który mimo iż istniał zaledwie przez niewiele ponad rok, zdołał w tym czasie zrewolucjonizować całą muzykę jamajską.
Jedną z dwóch głównych przyczyn rozpadu The Skatalites (obok aresztowania Dona Drummonda, który w noc sylwestrową 1964/65 zadźgał nożem swoją narzeczoną) był ambicjonalny konflikt pomiędzy McCookiem i Rolandem Alphonso – obaj grali na saksofonie tenorowym. Po całkowitym rozłamie grupy, do jakiego doszło w sierpniu 1965 roku, założyli oni dwa konkurencyjne zespoły: Alphonso - The Soul Brothers (od roku 1967 pod nową nazwą The Soul Vendors), z którym pozostał by nagrywać dla Dodda, zaś McCook – The Supersonics, z którym przeniósł się pod egidę Treasure Isle Records innego znanego producenta, Duke'a Reida.