Od 1941 był dowódcą jednostki szkolnej Floty Czarnomorskiej.

W 1941 wziął udział w obronie Sewastopola, następnie w latach 1942–1944 był dowódcą bazy Floty Białomorskiej w Jokandze.

W końcu 1944 został skierowany do wyzwolonej Bułgarii jako zastępca przewodniczącego Sojuszniczej Komisji Kontrolnej do spraw morskich.

21 sierpnia 1945 przyjechał do Polski, a trzy dni później objął obowiązki dowódcy polskiej Marynarki Wojennej i sprawował je do 12 grudnia 1945. Zajmował się organizacją struktur i zabezpieczeniem stoczni MW. 15 grudnia 1945 wyjechał do ZSRR.

Od lutego 1946 do stycznia 1948 był dowódcą oddziału okrętów szkolnych radzieckiej Floty Bałtyckiej, a w latach 1948–1960 jako przedstawiciel Dowódcy MW zajmował się przyjmowaniem okrętów do służby we flocie.

W maju 1960 został przeniesiony w stan spoczynku. Kierował leningradzką sekcją weteranów wojny w Hiszpanii.

Zmarł 27 lipca 1964 i został pochowany na cmentarzu Nowowołkowskim w Leningradzie.