Zgromadził ponad 1000 stron notatek i szkiców do tego tematu.

W połowie 1965 Rompski został dyrektorem muzeum w Grudziądzu, ale od 1 stycznia 1966, być może z powodów mieszkaniowych, znów pracował w Toruniu, gdzie był kierownikiem działu budownictwa ludowego w Muzeum Etnograficznym. Pracował przy organizacji i budowie toruńskiego skansenu, jako członek partii był też przewodniczącym Rady Zakładowej w muzeum. W ostatnich dniach grudnia 1969 r. dostał ostrego ataku kolki i po dwóch dniach cierpień zmarł 30 grudnia 1969 w szpitalu w Toruniu. Został pochowany 5 stycznia 1970 na cmentarzu w Kartuzach niedaleko grobu swego mistrza Aleksandra Majkowskiego.

Pokłosie Krótko po śmierci ukazał się zbiór 23 wierszy Rompskiego Pòmión zwònów (1970), poświęcony pobytowi w Stutthofie, częściowo też sfinansowany przez Państwowe Muzeum Stutthof, a zredagowany przez Jana Trepczyka. Z Edmundem Puzdrowskim zredagował on również wydany przez ZK-P obszerny tom 120 liryków zmarłego przyjaciela, któremu dał tytuł Wiérzte (1980). Wcześniej wydano rozprawę Rompskiego Ścinanie kani.