Bardzo ofiarnie włączył się w działalność kaszubską. Jako członek Komitetu Wykonawczego przygotowywał Kongres Kaszubski, który odbył się 12 i 13 stycznia 1946 w Wejherowie, wygłosił też na nim referat o literaturze kaszubskiej i zabierał głos w sprawach politycznych. Próbował zakładać stowarzyszenie literatów kaszubskich Vitrznjô, czasopismo Cassubia, a nawet Instytut Kaszubski, w którym miał być skarbnikiem, ale te inicjatywy się nie zmaterializowały, podobnie jak myśl Rompskiego o samodzielnej republice kaszubskiej. Ale jeszcze 27 maja 1946 uczestniczył on w Sopocie w spotkaniu działaczy kaszubskich i władz województwa, a potem był członkiem Komitetu Rozwoju Gospodarczego Ziemi Kaszubskiej, choć były to pozorne inicjatywy ze strony administracji państwowej i partyjnej.
W Wejherowie pisarz związał się z Teatrem Ziemi Kaszubskiej im. J. Karnowskiego, dla którego napisał kilka tekstów. 22 sierpnia 1948 odbyła się premiera jego sztuki Jô chcę na svjat, wystawionej potem jeszcze parokrotnie, m.in. w Kościerzynie, i wycofanej po interwencji władz. Rompski domagał się od teatru i jego kierownika Klemensa Derca grania sztuk kaszubskich. W Wejherowie napisał m.in. kaszubski dramat Lelek (1948) oraz dwa teksty polskie: Ich tragedie (1948) i Pan w okularach (1949).