Słowiański Pułk Strzelecki (ros. Славянский стрелковый полк) – ochotnicza jednostka wojskowa białych podczas wojny domowej w Rosji.
Historia Pod koniec stycznia 1918 r. w Rostowie nad Donem w składzie Armii Ochotniczej został sformowany 41-osobowy oddział wojskowy złożony z rusofilskich uchodźców z Galicji, Bukowiny i Zakarpacia, głównie studentów i młodzieży. Inicjatorami jego utworzenia byli działacze Stowarzyszenia „Czerwona Ruś” i jednocześnie członkowie Rosyjskiej Rady Ludowej Rusi Przykarpackiej Grigorij S. Malec i L.J. Aleksiewicz, którzy uzyskali zgodę gen. Michaiła W. Aleksiejewa.
Oddział uczestniczył w składzie Czechosłowackiego Batalionu Piechoty w tzw. 1 Kubańskim Marszu Lodowym. Dowodził nim praporszczik Bogdan N. Jacew. 21 lutego oddział przeszedł swój chrzest bojowy podczas walki o wieś Lieżanka na granicy Obwodu Dońskiego i Kubańskiego. 9 marca uczestniczył w boju pod Filippowskim Chutorem jako kompania Pułku Korniłowskiego, wykazując dużą odwagę. Następnie brał udział w operacji pod Jekaterynodarem, osłaniając oddziały atakujące miasto od strony stanicy Marininskaja. Do lata 1918 r. liczebność Oddziału wzrosła do ok. 100 żołnierzy. Po poniesieniu dużych strat w licznych walkach, został on przeniesiony na odpoczynek do Noworosyjska, potem do Taganroga, a na koniec do Wołnowachy.