2 Dywizja Pancerna (fr. 2e Division Blindée, 2e DB) – francuska dywizja pancerna, która podczas II wojny światowej brała udział w walkach na froncie zachodnim. Została utworzona w 1943 roku z sił „Wolnych Francuzów” de Gaulle’a. Walczyła w kampanii normandzkiej oraz odznaczyła się wyzwoleniem Paryża i Strasburga. Została zorganizowana i do zakończenia działań wojennych w Europie była dowodzona przez generała Philippe Marie Leclerca, stąd potocznie określana jest również mianem Dywizji Leclerca.
Geneza Po upadku Francji w 1940 roku jej terytorium zostało podzielone na niemiecką i włoską strefę okupacyjną oraz marionetkowe państwo Vichy. Część francuskich żołnierzy i oficerów z generałem Charles’em de Gaulle’em na czele postanowiła kontynuować walkę zbrojną przeciwko III Rzeszy i w tym celu założyła w Londynie Komitet Wolnej Francji. Siły Wolnych Francuzów były jednak początkowo bardzo skromne. Pod koniec 1940 roku de Gaulle miał do dyspozycji zaledwie 7000 ludzi. Sytuację tę poprawiło przejście na jego stronę niektórych francuskich terytoriów zamorskich i kolonii. Największą była Francuska Afryka Równikowa. Z misją tworzenia tam gaullistowskich wojsk został wysłany major Philippe Marie Leclerc. Na swoją bazę wybrał Fort Lamy w Czadzie. Trzon jego sił stanowiły tamtejsze czarnoskóre oddziały kolonialne (tzw.