Do jego najbliższych podwładnych i współpracowników należały osoby, które są autorami wielu budynków w Śródmieściu Bydgoszczy: Wilhelm Stagge (zatrudniony 1881–1919) – zastępca Meyera; Rudolf Berndt (zatrudniony 1888–1890) – mistrz murarski i ciesielski; Paul Bresgott – asystent, architekt i mistrz murarski, pracujący na własny rachunek od 1891 r.; Karl Bergner – architekt, asystent, od 1892 r. prowadzący prywatne biuro architektoniczne, jeden z najpopularniejszych projektantów w mieście, czynny do 1919 roku; Anton Kandler - miejski kierownik budów (od 1897); Richard Köppen – architekt, asystent, autor planu rozbudowy Szpitala Diakonisek (1908); Theodor Patzwald - architekt, asystent, autor m.in. projektu budynku Miejskiej Straży Pożarnej w Bydgoszczy (1909); Otto Brech - architekt, asystent, autor projektu Szkoły Rzemiosł Artystycznych i Szkoły Obywatelskiej dla Chłopców; Paul Sellner – architekt znany z realizacji dla prywatnych inwestorów m.in. przy ul. Gdańskiej.
Stylistyka dzieł Carla Meyera oscyluje wokół form zapożyczonych z architektury średniowiecznej, gotyckiej. Stanowi odzwierciedlenie hanowerskiej szkoły architektury, zwłaszcza z kręgu Conrada Wilhelma Hasego.