Na początku lat 70. Stanisław Cejrowski powołał do życia Lubelskie Spotkania Wokalistów Jazzowych, Nadbałtyckie Spotkania Jazzowe – Jazz Jantar, był przy utworzeniu Międzynarodowego Festiwalu Pianistów Jazzowych w Kaliszu, uruchomił Klub Płytowy Polskiego Stowarzyszenia Jazzowego „Biały Kruk Czarnego Krążka”. Od 1974 do 1980 pełnił funkcję Sekretarza Generalnego PSJ – wówczas dużej ogólnopolskiej organizacji z oddziałami i biurami koncertowymi w kilku miastach. Doprowadził do otwarcia pod egidą PSJ warszawskich klubów jazzowych, Maxim (1975), a następnie Akwarium (1977).

Udzielał się jako menedżer muzycznych grup bigbitowych, w tym zespołu No To Co.

W końcu lat 70. był pomysłodawcą muzycznego tryptyku z okazji Letnich Igrzysk Olimpijskich 1980 w MoskwieJerzy Janiszewski. Budka Suflera Story, odc. 20. „Kurier Lubelski”, 12 kwietnia 1985.. W ramach tryptyku zostały nagrane trzy płyty: Na brzegu światła zespołu Budka Suflera, Droga ludzi zespołu Skaldowie oraz Żagiel Ziemi zespołu Breakout.

Przez dziesięć lat był menedżerem swojego syna, Wojciecha Cejrowskiego, a w latach 1995–1997 organizatorem „Ciemnogrodów” – głośnych zlotów w Osieku.