Śmiertelność wynosi 2–3%. Wyniki badań laboratoryjnych sugerujące rozpoznanie to trombocytopenia, leukopenia i podwyższona aktywność aminotransferaz. Wtręty w kształcie moruli rzadko stwierdza się w krwi obwodowej, ale można je znaleźć w makrofagach w płynie mózgowo–rdzeniowym, szpiku kostnym i różnych narządach litych.
Rozpoznanie Podejrzenie kliniczne erlichiozy monocytowej powinna nasuwać gorączka i ekspozycja na kleszcze w regionie endemicznym w okresie poprzedzających 3 tygodni w wywiadzie. W okresie ostrym choroby może być dodatni wynik łańcuchowej reakcji polimerazy na DNA E. chaffeensis. Przeciwciała przeciwbakteryjne dają się wykryć metodą bezpośredniej immunofluorescencji w okresie zdrowienia. Miano poniżej 64 jest uważane za dodatnie.
Leczenie Z chwilą ustalenia domniemanej erlichiozy monocytowej leczenie należy podjąć niezwłocznie. Tetracykliny (np. doksycyklina 100 mg co 12 h) skracają okres choroby. Chloramfenikol wydaje się skuteczny w niektórych przypadkach, ale nie zawsze.
Zobacz też ludzka erlichioza granulocytarna
Bibliografia Podstawy medycyny wewnętrznej Harrisona, kompendium dla lekarzy i studentów, s. 542 (pdf)
Kategoria:Choroby bakteryjne Kategoria:Choroby odkleszczowe