Oddział partyzancki esauła Czerniecowa (ros. Партизанский отряд есаула Чернецова) – ochotnicza jednostka wojskowa białych o charakterze partyzanckim podczas wojny domowej w Rosji.
W czasie formowania regularnej Armii Ochotniczej pod koniec 1917 r. z rozkazu atamana Kozaków dońskich Aleksieja M. Kaledina zostało utworzonych szereg kozackich oddziałów partyzanckich. Do najsławniejszych należał oddział esauła Wasilija M. Czerniecowa, dowódcy partyzanckiego jeszcze z okresu I wojny światowej. Powstał już 30 listopada 1917 r. w Nowoczerkasku. Zgłosiło się do niego 115 ochotników, ale następnego dnia zostało jedynie 30. Składał się głównie z młodzieży – gimnazjalistów, studentów, kadetów, młodych oficerów. Początkowo był niemalże jedyną siłą zbrojną atamana A.M. Kaledina. Swój szlak bojowy rozpoczął w rejonie stanicy Lichaja. Przez ponad półtora miesiąca walczył z wojskami bolszewickimi na kierunku woroneskim. 12 stycznia 1919 r. otrzymał od dowództwa Armii Ochotniczej dwa działa polowe, z których utworzono pluton artylerii. Ponadto w skład oddziału wchodził wówczas pododdział karabinów maszynowych i zwiadowców. Dowodził nimi ppłk Dmitrij T. Mionczinski. W różnym czasie struktura organizacyjna i liczebność oddziału zmieniały się. 15 stycznia oddział skierował się na północ. Kozacy zajęli stację kolejową Zwieriewo i stanicę Lichaja.