Franciszek Sonik (ur. 17 września 1885 w Wawrzeńczycach, zm. 27 listopada 1957 w Kielcach) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy kielecki w latach 1936–1957.
Życiorys Urodził się 17 września 1885 w Wawrzeńczycach. Ukończył gimnazjum w Pińczowie. Od 1902 studiował w seminarium duchownym w Kielcach, następnie od 1907 w Akademii Duchownej w Petersburgu, gdzie w 1911 uzyskał magisterium z teologii. 5 marca 1911 został wyświęcony na prezbitera przez biskupa pomocniczego mohylewskiego Jana Cieplaka. Inkardynowany został do diecezji kieleckiej.
W latach 1911–1930 był wikariuszem parafii katedralnej w Kielcach i kapelanem biskupa Augustyna Łosińskiego. Ponadto piastował stanowisko sekretarza kurii, prowadził wykłady z historii Kościoła w kieleckim seminarium duchownym, był prefektem w kieleckich szkołach i pełnił funkcję kapelana Okręgowego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. W latach 1930–1936 zajmował stanowisko proboszcza Parafii św. Wojciecha w Kielcach i dziekana dekanatu kieleckiego. Od 1923 był kanonikiem kapituły katedralnej. Wyznawał poglądy endeckie i z ramienia Stronnictwa Narodowego zasiadał w kieleckiej radzie miejskiej.