Pracę utrudniały ciężkie warunki lokalowe, liczne przerwy w nauce oraz słaba frekwencja uczniów spowodowana brakiem odzieży i obuwia. Nauczyciele próbowali znaleźć odpowiednie środki wychowawcze by przeciwdziałać wojennym patologiom pojawiającym się wśród młodzieży. Obowiązywał zakaz używania starych podręczników. Naukę języka polskiego oparto na czasopiśmie „Ster”, a na innych lekcjach stosowano wykład, a uczniowie notowali wiadomości w zeszytach.
Lata 1944 – 2003 Powrót do własnego budynku nastąpił w listopadzie 1944 roku. Po kilkudniowej przerwie spowodowanej wyzwoleniem miasta przez armię radziecką, 27 stycznia 1945 roku podjęto na nowo naukę już według polskich przedwojennych programów. Budynek, podobnie jak do tej pory, dzielony był ze szkołą żeńską. Miejsce szkoły nr 17, która przeniosła się na ul. Skałeczną, zajęła szkoła nr 27 z Podgórza. W latach czterdziestych i pięćdziesiątych warunki pracy w szkole były wyjątkowo trudne. W 1956 roku w 7 salach lekcyjnych w 16 oddziałach uczyło się 730 uczniów. Nauka prowadzona była prowadzona na 3 zmiany od godz. 8 rano do 19.45. Sam budynek, nieremontowany przez dziesięciolecie popadał w ruinę. Z przyznanych przez Radę Narodową Krakowa pieniędzy oraz składek rodziców wyremontowano pomieszczenia, przebudowano klatki schodowe, ułożono posadzki parkietowe.