Prędkość postępowa torpedy (czyli prędkość z jaką poruszała się wzdłuż linii prostopadłej do kolejnych odcinków) była zależna od długości prostych odcinków; dla torpedy płynącej z prędkością 30 węzłów i wykonującą maksymalnie długie, 1500-metrowe przebiegi, wynosiła ona ok. 5 węzłów; dla odcinków 500-metrowych wynosiła ok. 10 w.; maksymalną, z bardzo krótkimi odcinkami (na tyle długimi, by torpeda nie uderzyła w cel w czasie zwrotu, pod ostrym kątem, co mogło uniemożliwić zadziałanie zapalnika), ustalono na 20 w.
Użycie bojowe Torpedy LUT były wprowadzone na samym końcu wojny – przypuszcza się, że niemieckie okręty podwodne wystrzeliły najwyżej 70 sztuk torped z tego typu programatorami. Kolejnych kilkadziesiąt programatorów zostało użytych na modyfikowanych w celu uzyskania dalekiego zasięgu, wolno płynących torpedach T3d Dackel, które wystrzeliwano z jednostek nawodnych przeciwko okrętom zgromadzonym w Zatoce Sekwany.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Torpedy okrętów podwodnych Kategoria:Konstrukcje i urządzenia Kriegsmarine Kategoria:Torpedy niemieckie