Po wybuchu I wojny światowej działacz Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny. W 1918 został wikariuszem generalnym archidiecezji mohylewskiej. Więziony przez władze sowieckie w latach 1923-1925 w łagrach koło Archangielska. 13 sierpnia 1926 mianowany biskupem tytularnym Dionysiana i konsekrowany na biskupa pomocniczego mohylewskiego oraz administratora apostolskiego Leningradu. Uwięziony ponownie w 1930, został skazany na 10 lat zesłania na Syberię w okolicach Bracka, w kraju Buriatów nad rzeką AngarąZenowiusz Ponarski, Rzecz o Danucie Sadkowskiej, s. 127 [w:] "Znad Wilii", nr 3(44), Wilno 2012 zwolniony w wyniku starań rządu polskiego ze względu na zły stan zdrowia w 1934. W kwietniu 1934 przybył do Polski i zamieszkał w Warszawie. Ciężko chory przebywał w lecznicy (sanatorium) sióstr Elżbietanek. Zmarł tamże 17 stycznia 1935 w wyniku wycieńczenia organizmu. Pierwotnie został pochowany w podziemiach katedry warszawskiej. Później szczątki przeniesiono do grobowca biskupów pomocniczych warszawskich na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 11-3-2/3).
Odznaczenie i upamiętnienie Order Świętej Anny III klasy Tablica poświęcona biskupowi na ścianie kościoła św. Stanisława w Petersburgu odsłonięta w 2000 Tablica poświęcona biskupowi na ścianie Domu Kierbedzia (ul.