Almitryna () – organiczny związek chemiczny, lek stymulujący układ oddechowy, stosowany w leczeniu przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc.
Mechanizm działania Almitryna stymuluje obwodowe chemoreceptory aorty i kłębka szyjnego, w wyniku czego wzrasta SaO2 i PaO2, a zmniejszeniu ulega PaCO2. Bezpośrednim skutkiem pobudzenia tych receptorów jest poprawa utlenowania krwi, która wiąże się z poprawą wentylacji pęcherzykowej oraz ze wzrostem współczynnika wentylacja-perfuzja.
W zalecanych dawkach dobowych (50 lub 100 mg) almitryna: nie wpływa na parametry czynnościowe płuc, tj. pojemność oddechową, współczynnik oddechowy, zużycie tlenu, poprawia stan chorych z hipoksemią.
Farmakokinetyka Lek szybko i niemal całkowicie wchłania się z przewodu pokarmowego, osiągając we krwi stężenie maksymalne po około 3 godzinach. Niemalże całkowicie wiąże się z białkami osocza. Almitryna metabolizowana jest w wątrobie do postaci nieaktywnych farmakologicznie metabolitów, które następnie wydalane są razem z żółcią.