Jeżeli rozwarstwienie obejmuje aortę brzuszną, w 5–8% przypadków występuje uszkodzenie jednej lub obu tętnic nerkowych, co może prowadzić do uszkodzenia nerek, natomiast niedokrwienie jelit występuje w około 3% przypadków. left|thumb|180px|Krwawienie do ściany aorty po pęknięciu błony wewnętrznej left|thumb|180px|Pęknięcie błony wewnętrznej w wyniku krwawienia do warstwy środkowej ściany aorty Mechanizm powstania rozwarstwienia Ściana aorty składa się z trzech warstw: najbardziej zewnętrzną tworzy przydanka (tunica adventitia), następnie z błony środkowej (łac. membrana elastica interna)i błony wewnętrznej (łac. tunica adventitia). Osłabienie sprężystych lub mięśniowych elementów błony środkowej może prowadzić do mniej lub bardziej swobodnego rozprzestrzeniania się krwawienia i rozwarstwienia ściany naczynia między błoną wewnętrzną a przydanką.
Omówiono dwa różne mechanizmy jako bezpośrednie czynniki wywołujące rozwarstwienie. Najczęściej najpierw rozwarstwia się błona wewnętrzna, tworząc punkt wejścia dla krwi do błony środkowej. Przez ten punkt wejścia ciśnienie tętnicze wtłacza krew między błonę wewnętrzną a przydankę, gdzie zazwyczaj rozszerza się dalej wzdłuż naczynia, tworząc dodatkowy kanał („fałszywe światło”).