Iwan Nikitycz Russijanow, ros. Иван Никитич Руссиянов (ur. we wsi Szulcy w guberni smoleńskiej, zm. 21 marca 1984 w Moskwie) – radziecki wojskowy, generał porucznik gwardii, Rosjanin.
Życiorys Urodził się 24 września 1900 we wsi Szupły w obecnym rejonie smoleńskim obwodu smoleńskiego w Rosji, w rodzinie chłopskiej. Ukończył niepełną szkołę średnią. Od 1919 służył w Armii Czerwonej i walczył w wojnie domowej w Rosji, m.in. w składzie 16 Armii w walkach o Mińsk w 1919. Od 1921 należał do partii komunistycznej WKP(b). Po wojnie domowej, w 1925 ukończył szkołę piechoty, a w 1930 kursy „Wystrieł”Gieroi Strany. W latach 1932–1937 dowodził 10 pułkiem strzeleckim.
We wrześniu 1939, dowodząc 52 Dywizją Strzelecką w stopniu pułkownika uczestniczył w inwazji na wschodnie tereny Polski. Jego dywizja uczestniczyła w kilku potyczkach oraz przegranym boju pod Szackiem 28–29 września z polskim Korpusem Ochrony Pogranicza, w którym Russijanow został poważnie ranny odłamkiem w lewą rękę. Rękę udało się uratować, aczkolwiek pozostała mu jej ograniczona ruchomośćIwan N. Russijanow, W bojach rożdiennaja..., s.5-7. Po rekonwalescencji, w sierpniu 1940 Russijanow objął dowodzenie nad 100 Dywizją Strzelecką, stacjonującą pod Mińskiem, w stopniu generała majora.