Litewskie siły pancerne – litewskie oddziały wojskowe, uformowane w latach 1924–1940 i rozmieszczone w Radziwiliszkach, Kownie i Taurogach.
Historia Drużynę pancerną sformowano 1 stycznia 1924 roku. Dotąd samochody pancerne, czołgi i pociągi pancerne były niezależne od pozostałych. Drużynę sformował pierwszy dowódca, mianowano nim płk. J. Kraucevičiusa. Po nim drużyną pancerną dowodził od 14 grudnia 1925 roku płk A. Kerbelis, a od 9 maja 1927 roku kpt. S. Asevičius. Od 1 lutego 1934 do 25 sierpnia drużyną dowodził płk A. Šova, po nim do 8 sierpnia 1935 roku płk Z. Talevičius, 1 lutego 1939 roku zmienił go płk P. Grebliauskas (wcześniej płk S. Sidabaras). Z dniem 1 sierpnia 1935 roku zniesiono kompanię pociągów pancernych, drużyna posiadła sztab, 3 czołgi, samochody pancerne i pluton szkolny.
Treści historyczne Poniżej zamieszczam wiadomości Eimučio Ramoškosa: Wojna skończyła się 16 lutego 1918 roku i ogłoszono niezawisłość młodej litewskiej republiki, choć jeszcze trwały walki na Wileńszczyźnie zajmowanej przez Polaków oraz włóczące się hordy bolszewików na tyłach. W maju 1919 roku dostaliśmy pierwszą, prawdziwie bojową maszynę - samochód pancerny IŻORSKIJ FIAT, sprawny zaczątek bojowego parku technicznego. Nazwano go „Błyskawica”.