Gray nie wyznaczył żadnego okazu typowego, chociaż w swojej późniejszej pracy z 1874 roku wskazał, który osobnik był podstawą jego ryciny (xiv) z oryginalnej publikacji. W 1958 roku Scheffer na okaz typowy wyznaczył skórę i szkielet dorosłej samicy o sygnaturze BMNH Mammals 1843.11.25.2.
Jedyny przedstawiciel rodzaju maoryszanka (Phocarctos), który nazwał w 1866 roku niemiecki zoolog Wilhelm Peters.
Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten gatunek za monotypowy.
Etymologia Phocarctos: phōkē „foka”; αρκτος arktos „niedźwiedź”. hookeri: Sir Joseph Dalton Hooker (1817–1911), botanik, biogeograf, przyrodnik.
Tryb życia i cykl życiowy thumb|left|Samica maoryszanki karmi swe młode gęstym mlekiem wypływającym z dwóch par sutków Zwierzę żyje w morzu, sprawnie nurkuje, polując na bentosową zdobycz. Odkryto dwa profile nurkowania: bentosowe i mezopelagiczne. Zanurkować potrafi nawet na ponad 600 m, choć średnia głębokość wynosi 129 m. Pod wodą wytrzymuje średnio 3,9 min, potrafi wytrzymać aż 14,5 min. Nie ma w zwyczaju migrować, aczkolwiek po okresie rozrodu większość zwierząt wraca do morza.
Maoryszanka uszata jest poligamiczna, jak inne uchatkowate. System rozrodu wykazuje podobny do większości swych krewnych z wyjątkiem otarki australijskiej.