Maciej Dominik Dogiel herbu Trąby (ur. 6 sierpnia 1715 w Gembule koło Lidy, zm. nagle 24 lutego 1760 w Warszawie) – polski ksiądz katolicki, pijar, reformator szkolnictwa, historyk prawa i wydawca. Autor pierwszego w Polsce kodeksu dyplomatycznego – Kodeks dyplomatyczny Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego.
Życiorys Urodził się w roku 1715 we wsi Gembule (pow. lidzki), w drobnoszlacheckiej rodzinie. W roku 1730 ukończył szkołę w pobliskim Szczuczynie i jesienią tego roku wstąpił do zakonu pijarów w Nowodolsku (Lubieszowie). Dwa lata później (1732) otrzymał święcenia kapłańskie. Wkrótce objął posadę wychowawcy syna marszałka nadwornego litewskiego Józefa Scipio del Campo. W tym okresie przebywał w Lipsku i Paryżu, gdzie wraz ze swym podopiecznym studiował filozofię, nauki ścisłe i prawo, pracując równocześnie w tamtejszych archiwach i bibliotekach nad dyplomatariuszami i traktatami. Do Polski powrócił w roku 1736 i podjął się nauczania w szkołach pijarskich. Około roku 1747 został mianowany rektorem domu wileńskiego. Już jako rektor otworzył wileński konwent dla młodzieży szlacheckiej, a wkrótce potem założył drukarnię.