Według wersji, którą przedstawił Josef Witiska (szef lwowskiego Sipo i SD) w raporcie do Heinricha Müllera, zatrzymanie i śmierć Kuzniecowa, Kamińskiego i Biełowa miały miejsce w okolicach Werby na Wołyniu 2 marca 1944, a trójka wywiadowców zginęła przez rozstrzelanie z rąk banderowców. Los prawdziwego Paula Sieberta po śmierci Nikołaja Kuzniecowa pozostaje nieznany.
Zwłoki Kuzniecowa odkryto 17 września 1959. Badania przeprowadzone przez Michaiła Gierasimowa potwierdziły tożsamość szpiega. 27 lipca 1960 został on pochowany na lwowskim Wzgórzu Sławy.
Opinia Pawła SudopłatowaNaczelnik IV Zarządu NKGB (do 1943 zarząd podlegał NKWD) – wywiadu nielegalnej, operacji specjalnych, dywersyjnych i wojny partyzanckiej.
Raport do Heinricha Müllera z 2 kwietnia 1944Naczelnik IV Departamentu RSHA – Tajnej Policja Państwowej (Gestapo).
Ofiary Kuzniecowa mały|Grób st. lejt. Nikołaja Kuzniecowa na Wzgórzu Sławy we Lwowie Głównym celem przemiany Nikołaja Kuzniecowa w Paula Sieberta była likwidacja Reichskommissara Ukrainy Ericha Kocha. Dwie próby zamachu nie doszły jednak do skutku. Komisarz zmarł w polskim więzieniu, w 1986, w wieku 90 lat.