„Stosunek polskich partii i ugrupowań politycznych do problemu oświaty i kultury ludności polskiej na Zaolziu”, w: Zenon Jasiński, „Działalność kulturalno-oświatowa Polaków za Olzą (1920-1938)”, Opole 1990, s. 31–41.. Był elokwentny, znał sześć języków. Znakomicie przemawiał. Jego wystąpienia w praskim sejmie, wygłaszane zwykle w języku polskim z licznymi wstawkami czeskimi i niemieckimi, uznawane były za znaczące dzieła oratorskie. Jednocześnie polska ludność z Zaolzia podziwiała jego dowcip i bezpośredniość podczas tradycyjnych mitingów komunistycznych, organizowanych w latach 30. na szczycie Czantorii.

Oprócz działalności politycznej jego pasją było dziennikarstwo. Stał na czele redakcji „Głosu Robotniczego” (organu Sekcji Polskiej Komunistycznej Partii Czechosłowacji), do którego pisywał większość tekstów. Później pismo przekształciło się w „Głos Robotniczy i Włościański” (1930) i „Głos Robotniczy i Ludowy” (1936).