Adolf Januszkiewicz (ur. w Nieświeżu, zm. 19 czerwca 1857 w majątku Dziahilna) – polski poeta, powstaniec listopadowy, brat Eustachego.
Życiorys Uczył się u dominikanów w Nieświeżu, potem w gimnazjum w Winnicy na Podolu. W latach 1821–1823 był słuchaczem Oddziału Literackiego Uniwersytetu Wileńskiego; należał do kręgu bliskiemu filaretom. Pisywał wiersze, które ogłaszał w periodykach wileńskich. Debiutował w r. 1821 sentymentalną dumą Meliton i Ewelinaw „Dzienniku Wileńskim”. Należał do wielbicieli Adama Mickiewicza i popularyzował jego poezję na Podolu. Mieszkał w Kamieńcu Podolskim oraz w majątku rodzinnym Dziahylnia. W r. 1826 został deputatem Sądu Głównego Izby Cywilnej w Kamieńcu Podolskim. Z funkcji tej zrezygnował wiosną 1829 r. z powodu choroby i wyjechał na kurację za granicę; przebywał w Karlsbadzie, Niemczech, południowej Francji i Włoszech. W Rzymie spotykał się z A. Mickiewiczem, a także z Antonim Edwardem Odyńcem. We wrześniu 1830 r. powrócił do kraju. Uczestniczył w powstaniu listopadowym;